LOGO - 100 POCIECH =)8
oferta wwr

Serdecznie zapraszamy na zajęcia terapeutyczne w ramach

Wczesnego Wspomagania Rozwoju

dla dzieci posiadających opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju

oferta TUS

Serdecznie zapraszamy do uczestnictwa

w zajęciach socjoterapeutycznych dla dzieci

Więcej informacji oraz zapisy pod nr tel. 690 501 553

NASZA PORADNIA

Poradnia Psychologiczno - Pedagogiczna Sto Pociech w Łęcznej to zespół wykwalifikowanych specjalistów, zajmujących się wsparciem rozwoju dziecka i jego rodziny.

ZAPEWNIAMY

Zapewniamy bezpłatną, kompleksową pomoc w zakresie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka (WWR) na rzecz dzieci z opinią.

" Od nas dla was"

PRZECZYTAJ: Artykuł 1

            Logopeda zajmuje się diagnozą rozwoju mowy i terapią zaburzeń komunikacji. Neurologopeda natomiast, jak wskazuje przedrostek neuro-, zajmuje się diagnozą i terapią zaburzeń mowy i komunikacji pochodzenia neurologicznego.

            Konsultacje neurologopedyczne udzielane są pacjentom dotkniętym przeróżnymi dysfunkcjami i uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego (OUN) powodującymi zaburzenia mowy i komunikacji. Mogą to być: mózgowe porażenie dziecięce (MPD), całościowe spektrum zaburzeń (autyzm), zespół Downa, padaczka, zespoły genetyczne, niepełnosprawność intelektualna. Także mutyzm i dysfagia (zaburzenia połykania) wymagają wizyt w gabinecie neurologopedycznym. Neurologopeda zajmuje się także dziećmi bez konkretnej diagnozy, ale z obciążonym okresem ciążowym i okołoporodowym, oraz dziećmi z opóźnionym rozwojem mowy. Neurologopedia to jednak nie tylko dzieci. Także dorośli z zaburzeniami mowy o podłożu neurologicznym (uszkodzenia i degeneracje OUN), powinni znajdować się pod opieką neurologopedy. U dorosłych neurologopeda kojarzy się głównie z afazją, jednak przyczyn zaburzeń mowy i komunikacji u dorosłych może być wiele. Są to między innymi: udary krwotoczne lub niedokrwienne, uszkodzenia mechaniczne, choroba Parkinsona, choroba Alzhaimera, demencja, pląsawica Huntingtona, nowotwory mózgu i wiele innych.

            Jeżeli rodzic lub sam pacjent nie jest pewien do jakiego specjalisty powinien się udać, zawsze może udać się do logopedy ogólnego, który podpowie do jakiego specjalisty w dziedzinie logopedii należy się udać. Oprócz neurologopedii, wyróżniamy także:

  • Surdologopedię –która zajmuje się przypadkami zaburzeń mowy spowodowanymi dysfunkcjami słuchu;
  • Balbutologopedię – zajmującą się osobami dotkniętymi niepłynnością mówienia (jąkaniem);
  • Oligofrenologopedia – która zajmuje się terapią osób dotkniętych niepełno-sprawnością intelektualną;
  • Tyflologopedia – wspomaga rozwój mowy u osób niewidomych;
  • Wczesna interwencja logopedyczna – zajmuje się wspomaganiem rozwoju mowy u dzieci urodzonych przedwcześnie oraz dotkniętych obciążeniami ciążowymi i okołoporodowymi;
  • Logopedia artystyczna – dba o poprawność artykulacją i właściwą dykcję, skierowana do osób pracujących głosem.

Coraz więcej uczelni w Polsce i na świecie oferuje studia podyplomowe w zakresie neurologopedii, co oznacza, że logopedów mających specjalizację neurologopedyczną jest i będzie coraz więcej.

PRZECZYTAJ: Artykuł 2

Terapia pedagogiczna

Jest to proces długotrwałych oddziaływań, nastawionych na pomoc dziecku oraz niwelowanie przyczyn i objawów trudności szkolnych. Jest to szereg celowych działań nastawionych na eliminowanie ujemnych konsekwencji, a poprzez to podwyższanie samooceny i motywacji do dalszego działania. Całość oddziaływań ma na celu dążenie do wszechstronnego rozwoju zdolności poznawczych i percepcyjno-motorycznych.

Nadrzędnym celem terapii pedagogicznej jest stymulowanie ogólnego rozwoju dziecka (umysłowego, psychicznego i społecznego), posiadającego różnego rodzaju deficyty i dysharmonie rozwojowe, na miarę jego możliwości.
Zaś cele szczegółowe to:
- korygowanie zaburzonych funkcji,
- ułatwianie dzieciom opanowywania wiadomości i umiejętności wymaganych na danym poziomie,
- zapobieganie powstawaniu zaburzeń emocjonalnych wynikających z napotykania trudności edukacyjnych,
- rozbudzanie zainteresowań,
- wzmacnianie wiary we własne możliwości,
- wyrabianie właściwej motywacji do nauki.

Specjalista pracujący z dzieckiem podczas terapii pedagogicznej współpracuje również również z jego rodzicami. Żadna terapia pedagogiczna nie ma sensu, jeżeli nie występuje ścisła współpraca na płaszczyźnie terapeuta – dziecko – rodzic.
Jak wiele jest dzieci dotkniętych różnego rodzaju trudnościami, tak wiele jest ścieżek prowadzenia indywidualnej terapii pedagogicznej dostosowanej do potrzeb konkretnego przypadku. Podczas takich zajęć stosowane są rozmaite formy i metody pomocy, urozmaicone wieloma grami edukacyjnymi i programami komputerowymi.
Zajęcia terapeutyczne mają specyficzny, odmienny od zajęć lekcyjnych charakter. Dlatego też każdy pedagog-terapeuta uwzględnia w swojej pracy zastosowanie szerokiego wachlarza działań. Nie jest on bowiem korepetytorem, lecz „przywódcą” zachęcającym do działania.
Zadaniem pedagoga – terapeuty jest: szukać sposobów przezwyciężania trudności zachęcić, zainteresować, zmobilizować, pomóc, wyjaśnić, zrozumieć, wprowadzić odpowiednie korekty.
Podczas zajęć z terapii pedagogicznej ponadto stosuje się inne pokrewne elementy technik stymulujących rozwój umiejętności szkolnych dziecka, np.:
elementy arteterapii (terapia poprzez sztuki plastyczne), bajkoterapii (terapia poprzez czytanie mądrych, uczących bajek z przesłaniem, gdzie dziecko utożsamiając się z bohaterem, wie jak rozwiązywać własne trudności czy słabości oraz pokonać lęki) i muzykoterapii (terapia poprzez słuchanie, obcowanie z muzyką, wbrew pozorom nie tylko poważną), czy choreoterapii (terapia poprzez ruch swobodny, taniec dowolny lub kierowany),
Kinezjologia Edukacyjna Dennisona, trochę zapomniana przez jednych, odchodząca do lamusa, nie przez wszystkich specjalistów lubiana, lecz pewne elementy każdy profesjonalista wykorzystuje np. w czasie przerwy w zajęciach. Najpopularniejszym elementem jest kręcenie ręką w powietrzu, lub długopisem na kartce papieru „leniwych ósemek”, czyli leżących ósemek, stymulujących odpowiednio do działania obie półkule mózgowe, poprzez przekraczanie linii środkowej ciała,
Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne, lub jego elementy. Są to proste ćwiczenia służące do poznania samego siebie, własnego ciała, pobudzają współdziałanie w parze lub w grupie,
Integracja Sensoryczna, są to proste ćwiczenia pozwalające na scalanie informacji dostarczanych przez zmysły,
techniki relaksacyjne, jak w każdej terapii , również w terapii pedagogicznej nie może zabraknąć odpoczynku, chwili relaksu, dlatego są tu wykorzystywane różnego rodzaju techniki relaksacyjne.

PRZECZYTAJ: Artykuł 3

Rola zabawy w rozwoju dziecka

Człowiek jest człowiekiem tylko wtedy, gdy się bawi” autor Fridrich Schiller

Słowa te świadczą o tym jak ważna jest rola zabawy w rozwoju dziecka.

Zabawa to aktywność służąca rozrywce, sięgająca najgłębszych początków ludzkości. Zabawa może również służyć edukacji („nauka przez zabawę”), czego dowodem mogą być różnego rodzaju edukacyjne gry komputerowe oraz edutainment.

Zabawa jest więc działaniem dobrowolnym pozbawionym przymusu z zewnątrz, a jej celami jest wyłącznie rozrywka i oczywiście zabawa może pełnić także inne uzupełniające role np. edukacyjno-wychowawcze, jednak podejmujemy się jej wyłącznie dla przyjemności.

Zabawa uczy, wychowuje, pozwala poznawać świat, odkrywać własną tożsamość. Jest podstawową formą aktywności dziecka. M. Marchewa-Pichlińska zwraca uwagę nie tylko na znaczenie zabawy dla zdrowia psychicznego, ale także dla stymulacji procesów rozwojowych. Z jednej strony umożliwia dziecku przystosowanie się do otoczenia, z drugiej zaś warunkuje przekształcanie zarówno siebie, jak i otaczającego dziecko świata.

Jednak zabawa w życiu jest tak oczywista, że my, rodzice, rzadko się zastanawiamy nad jej rolą.

1. Zabawa jest formą aktywności ruchowej, która dodatnio wpływa na rozwój mięśni całego ciała, zabawa pozwala także dziecku na pozbycie się negatywnych emocji (np. gniew, złość itd.) – dzięki niej wyładowuje się nadmiar energii, która tłumiona powoduje naprężenie, nerwowość i drażliwość.

2. Zabawa kształci, dziecko poznaje kształty, barwy, strukturę przedmiotu, uczy się ich znaczenia; w późniejszym okresie dzięki zabawie dziecko poznaje podstawy rzeczywistości, w której żyje, uczy się najważniejszych czynności, próbuje, eksperymentuje, bada i porównuje, osiąga wiedzę, nabywa wiadomości, poznaje związki przyczynowo-skutkowe;

3. Uwalnia dziecko od napięć, które powodują w nim ograniczenia nakładane przez środowisko, np. przymus bycia w pewnych sytuacjach „spokojnymi i grzecznymi”, zabawa ułatwia wyrażenie uczuć, może rozładowywać lęki, zaspakaja życzenia i pragnienia dziecka niemożliwe do zrealizowania w życiu codziennym; podczas zabawy dziecko może planować, układać scenariusze, wcielać się w rolę, co ułatwia mu rozwiązywanie ważnych w życiu dziecka osobistych problemów;

4. Poprzez zabawę dziecko dowiaduje się zarówno i domu jak i w szkole, co jest dobre a co złe, jednak dopiero grupa skłania je do przyjęcia norm moralnych – dziecko wie, że w zabawie grupowej nie może oszukiwać, musi być prawdomówne, opanowane mimo przegranej, rzetelne, solidne, itd., aby zaakceptowała je grupa, o wiele mniej tolerancyjna dla wykroczeń niż dorośli – dlatego też podczas zabawy przyswaja sobie normy moralne szybciej niż np. podczas codziennych zajęć w domu czy w szkole.

Poprzez zabawę:

- dziecko wyodrębnia i obserwuje przedmiot swojej działalności np. zabawką;

- dziecko poznaje warunki, w których owa zabawka działa i uświadamia sobie, że zależy od nich wynik jego działania;

- dziecko uświadamia sobie skutki działania stwierdzając rodzaj przeobrażeń, którym uległ ów przedmiot;

- dziecko próbuje odzwierciedlić sposoby i metody, którymi posługują się dorośli, by osiągnąć właściwy wynik działania;

- dziecko podczas działania poznaje własne pragnienia i motywy oraz poziom możliwości i umiejętności rozwiązywania zadań (M. Marchewa- Pichlińska).

K. Tyborowska wyróżnia natomiast następujące funkcje zabawy:

- aktualizacja, kształcenie i doskonalenie funkcji psychicznych;

- nabycie i poszerzenie wiedzy o świecie;

- udoskonalenie umiejętności potrzebnych do rozwijania celowego i skutecznego działania;

- rozwój myślenia przyczynowo-skutkowego;

- kształtowanie postaw społeczno-moralnych.

Zabawa twórczo wpływa na emocjonalno-afektywne, poznawcze, socjalne i psychomotoryczne sfery rozwoju. Bawiąc się dziecko konstruuje jakby swoistą rzeczywistość alternatywną, w której bezpiecznie ćwiczy swe umiejętności i eksperymentalnie wypróbowuje setki możliwości.

Materiał zaczerpnięty ze strony: wpi24.pl rodzice

PRZECZYTAJ: Artykuł 4

Jak mądrze wymagać?

Szanowny Rodzicu!
Wychowanie dziecka to trudna sztuka, która polega na bezwarunkowej miłości, ale i na mądrym stawianiu wymagań. Powinieneś wiedzieć, że:
Stawianie dziecku zbyt niskich wymagań obniża u niego poczucie wartości, nie daje mu szansy na wykazanie się prawdziwie posiadanym potencjałem, nie nakłania do podejmowania wysiłku, a tym samym nie daje dziecku szansy na pełny rozwój i podwyższanie swoich umiejętności. 
Stawianie dziecku nadmiernie wygórowanych wymagań – bez uwzględnienia jego indywidualnych możliwości, także niezgodnych z jego potrzebami, chęciami i marzeniami – może doprowadzić do wystąpienia u niego stanu ciągłego napięcia i lęku przed porażką, wytworzenia niskiej samooceny, poczucia winy za niezadowolenie rodziców i do bezsilności. Konsekwencją tego jest zazwyczaj, nie tylko utrata dzieciństwa, ale także utrata własnej osobowości, brak umiejętności decydowania o swoim życiu i pogłębiające się nieprzystosowanie społeczne.

Szanowny Rodzicu! 
Nie ma nic gorszego niż niespełnione ambicje rodziców dotyczące wykształcenia, zdobycia wymarzonej pracy czy osiągnięcia sukcesu zawodowego, które są przenoszone na dzieci. Pamiętaj więc, że:
Wymagania, jakie stawiasz swojemu dziecku mogą je mobilizować do pracy i nauki wyłącznie wtedy, gdy są:
adekwatne do jego wieku i etapu rozwoju – nie można od dziecka oczekiwać rzeczy niemożliwych, przekraczających jego możliwości,
realne i uwzględniające jego potrzeby, zainteresowania i życzenia,
elastyczne, gdy dziecko daje do zrozumienia, że nie może im sprostać.

Twoje dziecko musi mieć świadomość, że bez względu na swoje zdolności i osiągnięcia, jest kochane i akceptowane. Tylko dzięki twojemu odpowiedniemu wsparciu i mądremu zaangażowaniu ma wtedy szansę dążyć do spełnienia własnych marzeń.

informacje pobrane ze strony www.pedagogia.pl

PRZECZYTAJ: Artykuł 5

Opóźniony rozwój mowy u dziecka to nie tylko brak mowy czy mały zasób słownictwa, to także dyslalia. Jeżeli dziecko mówi, a nawet mówi dużo, komunikuje się poprawnie, jednak poszczególne głoski nie są wymawiane poprawnie czy należy się tym martwić? Zależy w jakim dziecko jest wieku.

Przyjmuje się, ze 3-latek powinien wymawiać poprawnie głoski m, p, b, n, t, d, f, w, l oraz cały szereg ciszący, czyli głoski ś, ź, ć, dź. To oznacza, że dziecko głoski szeregu syczącego (s, z, c, dz) i szeregu szumiącego (sz, ż, cz, dż) będzie wymawiało jako odpowiednio ś, ź, ć, dź. Słowo słowo będzie więc śłowem, samolot – śamolotem, szafa – śafą, dżem – dźemem, itd. Głoska r wymawiana poprawnie w tym wieku rzadko się zdarza (choć jest to możliwe), będzie więc ona realizowana najczęściej jako l.

Oczywiście, każde dziecko jest inne, a data ukończenia 3 lat nie jest datą magiczną, więc spokojnie można poczekać jeszcze pół roku z wizytą u logopedy, jeśli coś nas niepokoi. Do logopedy udajemy się więc jeśli mamy dziecko 3 i pół letnie, które zniekształca którąś z głosek podanych wyżej. Zwracamy uwagę na głoskę l (najczęściej będzie ona niepoprawnie realizowana jako j) – głoska ta jest o tyle ważna, że jest pierwszą głoską do której język ma się unieść do wałka dziąsłowego. Jeżeli więc głoska l jest w jakiś sposób zniekształcana, może to świadczyć o obniżonej sprawności narządów artykulacyjnych (tu: języka), powodem może być np. zbyt długo noszony smoczek.

Dziecko 4-letnie natomiast utrwala już głoski s, z, c, dz, co oznacza, że samolot będzie już samolotem, a szafa – safą (a nie śafą!). 4 latek mówi już głoski tylnojęzykowe h, k, g, nie zniekształca ich i nie wymienia na odpowiednio: f/w, t, d.

5-latek natomiast zaczyna sobie radzić z głoskami szeregu szumiącego, czyli sz, ż, cz, dż. Dziecko może, i prawdopodobnie będzie, początkowo stosować je wymiennie z szeregiem syczącym – nie jest to nic niepokojącego. Także hiperpoprawność (czyli wymawianie głosek prostszych s, z, cz, dz jako sz, ż, cż, dż, np. samolot = szamolot) jest zjawiskiem stosunkowo częstym i o ile nie przedłuża się nadmiernie, nie jest powodem do niepokoju.

Teoretycznie przyjmuje się, że głoska r powinna być poprawnie, drżąco, wymawiana już przez dziecko 6-letnie, jednak sporo 6-latków nie radzi sobie jeszcze z tą, najtrudniejszą w polskim systemie fonologicznym głoską. I tak, jeżeli dziecko wymawia r jako l, można poczekać pół roku, bo często właśnie tyle wystarcza i ewentualnie dopiero z 6 i pół latkiem wybrać się do logopedy. Natomiast jeżeli 6-latek zniekształca głoskę r wymawiając ją jako ł, lub j, albo pomijając ją (rak = ak), wtedy logopedę należy odwiedzić niezwłocznie. Zdarza się, że dziecko będzie r wymawiało tylnojęzykowo (dźwięk nieco zbliżony do twardego h), wtedy także należy się udać do specjalisty.

Jeżeli w mowie Państwa dziecka występuje któryś z powyższych problemów, lub inny, tutaj nie opisany, zapraszamy do kontaktu z naszą Poradnią w celu uzyskania interesujących Państwa informacji.

PRZECZYTAJ: Artykuł 6

Diagnoza logopedyczna dziecka w naszej poradni odbywa się jednoetapowo, trwa, w zależności od wieku dziecka 30-40 minut. Do wykonania diagnozy logopeda używa testu KOLD (Karty Oceny Logopedycznej Dziecka), w uzasadnionych orzypadkach wspomagając się KOSF-em (Kartami Oceny Słuchu Fonemowego).

Diagnosta przystępuje do diagnozy według arkusza dostosowanego do wieku biologicznego dziecka. Arkuszów jest 12, można nimi diagnozować dzieci od ukończenia pierwszego miesiąca życia, aż do późnego wieku szkolnego. Test sprawdza rozumienie mowy, nadawanie mowy, reakcje słuchowe oraz ocenia narządy mowy. W przypadkach, gdy dziecko nie radzi sobie z zadaniami z arkusza odpowiedniego dla wieku biologicznego, terapeuta posiłkuje się lub wręcz używa arkusza niższego, obniżając poziom zadań, aż do momentu, gdy dziecko osiągnie zadowalającą ilość punktów. W ten sposób logopeda ocenia, jak bardzo opóźniona jest mowa dziecka czy towarzyszące jej sfery.

Jeżeli rozumienie i nadawanie mowy, a także ocena narządów mowy nie wykazuje nieprawidłowości, a tylko ocena reakcji słuchowych wg testu KOLD sugeruje występowanie pewnych nieprawidłowości, terapeuta sięga po test KOSF, aby potwierdzić, bądź wykluczyć ewetualne problemy w odbiorze fonemów – obniżenie słuchu fonematycznego. Jeżeli rodzic podejrzewa u swojego dziecka kłopoty ze słuchem fonamtycznym, może zgłosić się na diagnozę tylko tej, jednej sfery. Objawy obniżonego słuchu fonamatycznego to: w mowie dziecka podobne do siebie głoski są używane zamiennie, bez żadnego wyraźnego schematu (np. szereg syczący s, z, c, dz jest używane przez dziecko wymiennie z szumiącym sz, ż, cz, dż); dziecko myli usłyszane słowa, nawet jeżeli rozmowa nie odbywa się w szumie i nie jest zakłócana (np. zamiast słowa ząbki, dziecko słyszy gąbki, itp.); dziecko ma kłopty z zapamiętywaniem melodii i słów prostych piosenek; a w późniejszym wieku może mieć problemy z dokonaniem prawidłowej analizy i syntezy głoskowej wyrazów, czy dokonaniem operacji głoskowych w wyrazach, co skutkuje kłopotami z czytaniem; podczas pisania ze słuchu wymiennie używa głosek bezdźwięcznych i dźwięcznych (t/d, k/g, ś/ż, ć/dź, itd.). Brak terapii i nieusprawnienie słuchu fonematycznego może w późniejszym wieku prowadzić nawet do wystąpienia dysleksji, dlatego tak ważna jest diagnoza i wdrożenie ewentualnej terapii, nawet, gdy wydaje się, że dziecko nie ma problemów artykulacyjnych.

Oczywiście, gdy diagnoza wykazuje nieprawidłowości w sferach rozumienia czy nadawania mowy, objęcie dziecka opieką logopedyczną także jest jak najbardziej wskazane, a jeżeli nieprawidłowści obejmują także narządy mowy dziecka, konieczne może być udanie się do lekarza laryngologa, dentysty czy ortodonty.

Jeżeli zauważają Państwo u swojego dziecka jakiekolwiek niepokojące sygnały, który dotyczą być może nie sfery artykulacyjnej, ale właśnie szeroko pojętego rozumienia mowy, zawsze warto porozmawiać o tym ze spacjalistą, logopedą lub pedagogiem, który także zajmuje się oceną odbioru mowy i słuchu fonematycznego.

ZAPRASZAMY

Pomagamy dzieciom, rodzicom, nauczycielom. Nie obowiązuje rejonizacja. Jako podmiot niepubliczny nasze usługi (poza WWR) oferujemy odpłatnie.

KADRA >

Jesteśmy zespołem psychologów, psychiatrów pedagogów, logopedów. Zapewniamy rzetelną i profesjonalną pomoc, a także poufność i życzliwość.

OFERTA >

Wszechstronna oferta Naszej Poradni, to: diagnoza dzieci i młodzieży, w tym dzieci od 3msc.życia- specjalne testy, terapia dzieci i młodzieży z różnymi trudnościami i zaburzeniami emocjonalnymi, zajęcia korekcyjno-kompensacyjne, sala integracji sensorycznej, porady specjalistyczne. Wczesne wspomaganie rozwoju (WWR), dziecka, bezpłatne dla dzieci z opinią.

WCZESNE WSPOMAGANIE ROZWOJU (WWR)

Zespół Wczesnego Wspomagania Rozwoju Dziecka (WWR)

składa się z:

Lekarzy psychiatrów, Psychologów, Pedagogów, Logopedów, Terapeutów integracji sensorycznej, Terapeutów ręki , Terapeutów rodzin, Trenerów umiejętności społecznych.
W przypadku dzieci z opinią wczesne wspomaganie rozwoju dziecka realizujemy bezpłatnie.

KONTAKT

Prywatna Poradnia Psychologiczno – Pedagogiczna „STO POCIECH”

21-010 Łęczna, ul.Obrońców Pokoju 7

 

email: stopociech.leczna@gmail.com


tel.: 690 501 553